Θερμές ευχαριστίες

Θα θέλαμε να εκφράσουμε τις θερμές ευχαριστίες μας προς το περιοδικόν πολιτικής σκέψεως του Παντείου Πανεπιστημίου, δια τον τίτλον τον οποίον υιοθέτησε ως ιδικόν του. Χαίρομεν ιδιαίτατα δε, διότι πλέον, εκτός του επαναστατικοφανούς μανδύα, η "επίσημη μουστάρδα της γραφειοκρατίας", φέρει και έναν "ψαγμένο", και δη, πρωτότυπον (!) τίτλον....

Η άλλη όψη της Καταλανικής Ανεξαρτησίας

Ανεξάρτητα από το (ομολογουμένως πολύ βασικό) θέμα του δικαιώματος για ανεξαρτησία και του τραύματος που έχει υποστεί η Καταλωνία από την καταπίεση της γλώσσας και της ταυτότητάς της υπό τη δικτατορία του Φράνκο, υπάρχει και μια άλλη, πολύ κρίσιμη όψη της πορείας της περιφέρειας προς την ανεξαρτησία, η οποία φαίνεται να έχει παραβλεφθεί μέσα στην συζήτηση στα ΜΜΕ.

Πρόκειται, ασφαλώς, για τα βαθύτερα οικονομικά κίνητρα που μπορεί να έχουν στο μυαλό τους όχι μόνο οι πολιτικοί αλλά και οι απλοί πολίτες της περιοχής, αφού σε αρκετές συνεντεύξεις πολιτών ακούει κανείς διάφορες εκδοχές του παράπονου ότι «στέλνουμε όλα τα χρήματά μας στην κυβέρνηση και μας δίνουν πίσω ψίχουλα».[1]

Ουσιαστικά ο ίδιος λόγος ξεκίνησε την διαδικασία διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας (άσχετα αν στην συνέχεια αναζωπυρώθηκαν παλαιά εθνικά και θρησκευτικά μίση), αφού οι πλούσιες βόρειες δημοκρατίες, Σλοβενία και Κροατία, δεν ήθελαν να χρηματοδοτούνται οι φτωχότερες νότιες δημοκρατίες και περιφέρειες με τους φόρους τους.

Αντίστοιχα, η Καταλωνία είναι η πιο πλούσια και αναπτυγμένη περιοχή της Ισπανίας, με το υψηλότερο ακαθάριστο περιφερειακό προϊόν στην χώρα, και πολλοί Καταλανοί δεν έχουν καμία όρεξη να πληρώνουν φόρους για την ανάπτυξη ή την ανακούφιση των φτωχότερων περιφερειών στην δυτική και νότια Ισπανία.

Βέβαια, είναι προφανές ότι η προοπτική της ανεξαρτησίας μιας μικρής περιοχής (η Καταλωνία έχει λίγο μικρότερη έκταση από την Μακεδονία και επτάμισι εκατομμύρια πληθυσμό) συνήθως έχει και μία σειρά από σημαντικά μειονεκτήματα που την εξισορροπούν ως λύση. Ωστόσο, αυτό που εξουδετερώνει τα μειονεκτήματα και κάνει την Καταλανική ανεξαρτησία μία αποκλειστικά θετική προοπτική είναι η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα με την μορφή που έχει από την οικονομική κρίση του 2009 και έπειτα.

Η ΕΕ αυτή την στιγμή δυστυχώς απέχει πάρα πολύ από το να έχει την δομή ενός φεντεραλιστικού κράτους όπως η Ισπανία ή οι ΗΠΑ, όπου οι πλουσιότερες περιφέρειες μεταβιβάζουν πόρους στις φτωχότερες. Η μεταφορά πόρων εντός της Ευρώπης αυτή την στιγμή είναι ελάχιστη και αφορά κυρίως έργα υποδομής μεταφορών, τα οποία ωφελούν ούτως ή άλλως τα πλουσιότερα κράτη. Αντιθέτως, η κοινή αγορά, το κοινό νόμισμα και τα ανοιχτά σύνορα είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να εξυπηρετούν τις πιο αναπτυγμένες χώρες στο να πλουτίζουν κι άλλο προωθώντας τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους ελεύθερα, χωρίς καμία υποχρέωση να μοιραστούν τα κέρδη.

Επομένως, η ανεξαρτησία της Καταλωνίας είναι τόσο ελκυστική κίνηση εξαιτίας της προοπτικής μετατροπής του νέου κράτους σε μια Ολλανδία της Μεσογείου, με την αποκόλλησή του από την προβληματική Ισπανία, ιδιαίτερα σε μια εποχή που το μέλλον για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ακόμα και για την Γαλλία, διαγράφεται ζοφερό. Χωρίς την ύπαρξη μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα στην οποία τα πλούσια κράτη διαπρέπουν εκμεταλλευόμενα τα φτωχότερα, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν οι υπόλοιποι παράγοντες θα επαρκούσαν για να εξωθήσουν την Καταλωνία να επιδιώξει την ανεξαρτησία της τόσο δυναμικά.

Το βέβαιο είναι ότι όλα αυτά φαντάζουν ως μια πολύ δίκαιη και ειρωνική τιμωρία για τον κ. Ραχόι, ο οποίος υποστηρίζοντας τόσο φανατικά τις πολιτικές λιτότητας που αντανακλούν την διάκριση ανάμεσα σε έναν πλούσιο ευρωπαϊκό βορρά και έναν φτωχό νότο ουσιαστικά ενθάρρυνε την πλουσιότερη επαρχία της χώρας του να επιχειρήσει να παρατήσει τον δεύτερο για να προσχωρήσει στον πρώτο.

1. π.χ. το συγκεκριμένο σχόλιο έκανε συνταξιούχος ταξιτζής σε ρεπόρτερ του Guardian στη 1/10

Γιώργος Μαρτινίδης

Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/i-alli-opsi-tis-katalanikis-anexartisias

Άμα ζούσε τώρα ο Ελύτης

«Άμα ζούσε τώρα ο Ελύτης

θα ήταν ταρίφας στη Μύκονο με πειραγμένο ταξίμετρο

θα σε πήγαινε στα rooms to let του ξαδέρφου του,

φιλαράκι θα σε πάω σε κάτι δωμάτια…»

2:42 πμ

22/9/2017

Γ.Μ.

Μη απαραίτητες διευκρινίσεις επί του άρθρου μας: «Αρκάς: η θλιβερή κατάπτωση μιας μεγαλοφυΐας»

Επισημαίνουμε το προφανές. Το άρθρο εκφράζει απλά την προσωπική μας άποψη, μια άποψη που εκφέρουμε όντας φανατικοί αναγνώστες του Αρκά. Περιττό να πούμε πως δεν έχουμε καμία σχέση με οποιοδήποτε κόμμα, και ότι δεν είμαστε δημοσιογράφοι. Το άρθρο μας ήταν αντι-πολιτικό, και καταδεικνύει ακριβώς την εμπλοκή του καλλιτέχνη που τόσο θαυμάζουμε με την πολιτική, και επισημαίνει την αντίθεσή μας στη συμμετοχή του σε αυτό το παιχνίδι.

Κριτική τέχνης κάναμε, όχι πολιτική τοποθέτηση. Και αυτό ακριβώς λέμε, ότι διαφωνούμε με την πολιτικοποίηση, όποια και αν είναι αυτή η πολιτικοποίηση, δεξιά ή αριστερά, των οικουμενικών καλλιτεχνών, στους οποίους ανήκει ο Αρκάς. Καταδεικνύουμε μια έκπτωση στην πάλαι ποτέ καλλιτεχνική αρτιότητα ενός συγκεκριμένου έργου, και μια συμπλοκή με μια κακής ποιότητας πολιτική. Εάν ο Αρκάς επέλεγε να στρατευθεί με την οποιαδήποτε κομματική πλευρά με εξίσου ακραίο και βλακώδη τρόπο, θα διατυπώναμε ακριβώς την αντίστοιχη κριτική.

Γιώργος Μαρτινίδης – Ιπποκράτης Ταυλάριος

5-9-2017

Πόλις Άπολις

...ποιητικός διάπλους στην έρημη πολιτεία της πολιτικής.

Αρκάς: η θλιβερή κατάπτωση μιας μεγαλοφυΐας

http://www.efsyn.gr/arthro/arkas-i-thliveri-kataptosi-mias-megalofyias